We hadden een workshop in Leeuwarden.
We werkten daar aan ‘Een dag uit het leven van Alfred Jodocus Kwak’.
Onze gastheer was Gooitsen Eenling, vandaar.
Herman van Veen
---
FIJN DAT U ER WAS
...vlieg je met me mee
spring maar op mijn zachte rug
ik breng je naar heel hoog
en voor het donker terug...
Donderdagmorgen, 23 oktober 2008. In de Herman van Veenzaal van het ROC Friese Poort te Leeuwarden liggen overal blauwe snippers op de grond. In een oud televisiekastje staat een kom met een sereen zwemmende goudvis. Aan de zwarte kapstok hangen geen rode sjaals meer. De oude piano zwijgt. De spots zijn gedoofd. De zaal is in diepe rust.
Dat was de twee weken daarvoor wel anders. Herman van Veen gaf vijf dagen lang een intensieve workshop rond een verhaal van Alfred Jodocus Kwak. De jonge veelbelovende acteur Max Douw, leden van het Harlekijn Danstheater en drie vierdejaars leerlingen van de opleiding Sociaal Cultureel Werk Theater werkten samen keihard aan een voorstelling die dinsdagavond 21 oktober en woensdagavond 22 oktober in totaal vier keer werd gespeeld.
De overige elf studenten van de opleiding waren druk in de weer met de produktie. Ze knipten blauwe snippers voor een douchescène. Vonden ergens een oud televisiemeubel. Kochten een kom met een goudvis. Lakten de witte kapstok zwart. Zorgden voor een lichtplan.
Langzaam veranderde het summiere script in een spannend verhaal. Waarin Alfred Jodocus Kwak ontdekt dat de valse Merel Krankmadam gesteund door psychiater Dokter Das alle zangvogels opsluit zodat zij alleen kan worden afgevaardigd naar het songfestival. Gelukkig zorgt Alfred met zijn goede vriend Theofilius, de sneeuwuil, voor een happy end. Droomde Alfred dat hij wakker was? Of was hij wakker en leek zijn avontuur zo onwaarschijnlijk als een droom?
Herman van Veen daagde iedereen uit dingen te doen die men anders niet deed. Peter le Feber moest naast pianospelen, zingen en acteren. De danseressen van het Harlekijn Danstheater moesten naast dansen ook acteren. De drie studenten moesten naast acteren ook zeer fysiek aanwezig zijn. Max Douw mocht improviseren, wat hij meesterlijk deed, maar moest leren dat ook weer binnen bepaalde kaders doen. En een student die eigenlijk het liefst acteert, moest het lichtplan verzorgen. Zo had iedereen een uitdaging en zag je de mensen elke dag stapje voor stapje groeien. Of zoals Peter, één van de studenten het verwoordde: “Dit is voor iedereen een heel bijzonder proces geweest. We hebben kunnen volgen hoe een beroemd theatermaker te werk gaat bij het tot stand komen van een productie. Een unieke ervaring.”
En de voorstelling? Een groot succes. Jong en oud genoot. Er werd gelachen, meegezongen, meegeklapt. EEN DAG UIT HET LEVEN VAN ALFRED JODOCUS KWAK is een lieve familievoorstelling waar je blij van wordt. Een ode aan het belang van zingen. Hopelijk gaat deze theaterproduktie net zo’n lang leven leiden als MATA HARI, die drie jaar geleden in dezelfde Herman van Veenzaal is geboren.
Donderdagmorgen, 23 oktober. Ik veeg de laatste snippers weg. Zet het kastje en de kapstok bij de oude decorstukken. Breng de goudviskom naar de receptie van de school, heeft men daar in de herfstvakantie ook aanspraak. De piano rijd ik achter de coulissen.
“Fijn dat u er was”. Zegt de vertelster aan het eind van de voorstelling. Als gastheer en als vriend zeg ik hetzelfde. Herman, Max, Fleur 1, Fleur 2, Linnet, Gaëtane, Petra, Peter en Dieuwertje, fijn dat u er was.
...hou je stevig vast
samen in het grijze blauw
vliegen is nog leuker
samen met jou...
Gooitsen Eenling